adsuefactus
Latin
Participle
adsuēfactus m (feminine adsuēfacta, neuter adsuēfactum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | adsuēfactus | adsuēfacta | adsuēfactum | adsuēfactī | adsuēfactae | adsuēfacta | |
| genitive | adsuēfactī | adsuēfactae | adsuēfactī | adsuēfactōrum | adsuēfactārum | adsuēfactōrum | |
| dative | adsuēfactō | adsuēfactō | adsuēfactīs | ||||
| accusative | adsuēfactum | adsuēfactam | adsuēfactum | adsuēfactōs | adsuēfactās | adsuēfacta | |
| ablative | adsuēfactō | adsuēfactā | adsuēfactō | adsuēfactīs | |||
| vocative | adsuēfacte | adsuēfacta | adsuēfactum | adsuēfactī | adsuēfactae | adsuēfacta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.