adiunctivus

Latin

Etymology

From adiungō (to adjoin) + -īvus.

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /ad.junkˈtiː.wus/, [ad.jʊŋkˈtiː.wʊs]

Adjective

adiunctīvus (feminine adiunctīva, neuter adiunctīvum); first/second declension

  1. joined, added
  2. adjectival

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative adiunctīvus adiunctīva adiunctīvum adiunctīvī adiunctīvae adiunctīva
genitive adiunctīvī adiunctīvae adiunctīvī adiunctīvōrum adiunctīvārum adiunctīvōrum
dative adiunctīvō adiunctīvō adiunctīvīs
accusative adiunctīvum adiunctīvam adiunctīvum adiunctīvōs adiunctīvās adiunctīva
ablative adiunctīvō adiunctīvā adiunctīvō adiunctīvīs
vocative adiunctīve adiunctīva adiunctīvum adiunctīvī adiunctīvae adiunctīva
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.