adiacens
Latin
Alternative forms
Etymology
Present active participle of adiaceō (“adjoin”)
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈad.ja.kens/, [ˈad.ja.kẽːs]
- (Ecclesiastical) IPA(key): /ˈad.ja.t͡ʃens/
Participle
adiacēns m, f, n (genitive adiacentis); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | adiacēns | adiacentēs | adiacentia | ||
| genitive | adiacentis | adiacentium | |||
| dative | adiacentī | adiacentibus | |||
| accusative | adiacentem | adiacēns | adiacentēs, adiacentīs | adiacentia | |
| ablative | adiacente, adiacentī1 | adiacentibus | |||
| vocative | adiacēns | adiacentēs | adiacentia | ||
1When used purely as an adjective.
Descendants
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.