adhortatus
Latin
Etymology
Perfect participle of adhortor
Participle
adhortātus m (feminine adhortāta, neuter adhortātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | adhortātus | adhortāta | adhortātum | adhortātī | adhortātae | adhortāta | |
| genitive | adhortātī | adhortātae | adhortātī | adhortātōrum | adhortātārum | adhortātōrum | |
| dative | adhortātō | adhortātō | adhortātīs | ||||
| accusative | adhortātum | adhortātam | adhortātum | adhortātōs | adhortātās | adhortāta | |
| ablative | adhortātō | adhortātā | adhortātō | adhortātīs | |||
| vocative | adhortāte | adhortāta | adhortātum | adhortātī | adhortātae | adhortāta | |
References
- adhortatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- adhortatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- adhortatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.