adauctus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of adaugeō.
Participle
adauctus m (feminine adaucta, neuter adauctum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | adauctus | adaucta | adauctum | adauctī | adauctae | adaucta | |
| genitive | adauctī | adauctae | adauctī | adauctōrum | adauctārum | adauctōrum | |
| dative | adauctō | adauctō | adauctīs | ||||
| accusative | adauctum | adauctam | adauctum | adauctōs | adauctās | adaucta | |
| ablative | adauctō | adauctā | adauctō | adauctīs | |||
| vocative | adaucte | adaucta | adauctum | adauctī | adauctae | adaucta | |
Descendants
- Aromanian: adaptu
- Portugues: adauto
References
- adauctus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- adauctus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.