adaequatio
Latin
Noun
adaequātiō f (genitive adaequātiōnis); third declension
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | adaequātiō | adaequātiōnēs |
| genitive | adaequātiōnis | adaequātiōnum |
| dative | adaequātiōnī | adaequātiōnibus |
| accusative | adaequātiōnem | adaequātiōnēs |
| ablative | adaequātiōne | adaequātiōnibus |
| vocative | adaequātiō | adaequātiōnēs |
Descendants
- Catalan: adequació
- English: adequation
- Spanish: adecuación
References
- adaequatio in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- adaequatio in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- adaequatio in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.