absumptus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of absūmō.
Participle
absūmptus m (feminine absūmpta, neuter absūmptum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | absūmptus | absūmpta | absūmptum | absūmptī | absūmptae | absūmpta | |
| genitive | absūmptī | absūmptae | absūmptī | absūmptōrum | absūmptārum | absūmptōrum | |
| dative | absūmptō | absūmptō | absūmptīs | ||||
| accusative | absūmptum | absūmptam | absūmptum | absūmptōs | absūmptās | absūmpta | |
| ablative | absūmptō | absūmptā | absūmptō | absūmptīs | |||
| vocative | absūmpte | absūmpta | absūmptum | absūmptī | absūmptae | absūmpta | |
References
- absumptus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- absumptus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.