abnuiturus
Latin
Etymology
Future active participle of abnuō.
Participle
abnuitūrus m (feminine abnuitūra, neuter abnuitūrum); first/second declension
- about to deny
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | abnuitūrus | abnuitūra | abnuitūrum | abnuitūrī | abnuitūrae | abnuitūra | |
| genitive | abnuitūrī | abnuitūrae | abnuitūrī | abnuitūrōrum | abnuitūrārum | abnuitūrōrum | |
| dative | abnuitūrō | abnuitūrō | abnuitūrīs | ||||
| accusative | abnuitūrum | abnuitūram | abnuitūrum | abnuitūrōs | abnuitūrās | abnuitūra | |
| ablative | abnuitūrō | abnuitūrā | abnuitūrō | abnuitūrīs | |||
| vocative | abnuitūre | abnuitūra | abnuitūrum | abnuitūrī | abnuitūrae | abnuitūra | |
References
- abnuiturus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- abnuiturus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.