abhibitus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of abhibeō.
Participle
abhibitus m (feminine abhibita, neuter abhibitum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | abhibitus | abhibita | abhibitum | abhibitī | abhibitae | abhibita | |
| genitive | abhibitī | abhibitae | abhibitī | abhibitōrum | abhibitārum | abhibitōrum | |
| dative | abhibitō | abhibitō | abhibitīs | ||||
| accusative | abhibitum | abhibitam | abhibitum | abhibitōs | abhibitās | abhibita | |
| ablative | abhibitō | abhibitā | abhibitō | abhibitīs | |||
| vocative | abhibite | abhibita | abhibitum | abhibitī | abhibitae | abhibita | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.