Mediolatinus

Latin

Etymology

medius (middle) + Latīnus (Latin)

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /me.di.o.laˈtiː.nus/, [mɛ.di.ɔ.ɫaˈtiː.nʊs]

Adjective

Mediolatīnus (feminine Mediolatīna, neuter Mediolatīnum); first/second declension

  1. (New Latin) Medieval Latin (of or pertaining to the forms of the Latin language written, spoken, and sung during the Middle Ages)
    • 2001, Terentius Tunberg, “De Marco Antonio Mureto Oratore et Gallo et Romano” in Humanistica Lovaniensia: Journal of Neo-Latin Studies, volume L, ed. Gilbert Tournoy, Leuven University Press, →ISBN, 306, footnote 7:
      Quae cum de sermonis proprietatibus praeceperit Valla, vestigia tamen syntaxeos Mediolatinae in eius scriptis cernere possumus non pauca.

Declension

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative Mediolatīnus Mediolatīna Mediolatīnum Mediolatīnī Mediolatīnae Mediolatīna
genitive Mediolatīnī Mediolatīnae Mediolatīnī Mediolatīnōrum Mediolatīnārum Mediolatīnōrum
dative Mediolatīnō Mediolatīnō Mediolatīnīs
accusative Mediolatīnum Mediolatīnam Mediolatīnum Mediolatīnōs Mediolatīnās Mediolatīna
ablative Mediolatīnō Mediolatīnā Mediolatīnō Mediolatīnīs
vocative Mediolatīne Mediolatīna Mediolatīnum Mediolatīnī Mediolatīnae Mediolatīna

Derived terms

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.