Curtius
Latin
Etymology
From curtus (“short”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈkur.ti.us/, [ˈkʊr.ti.ʊs]
Proper noun
Curtius m (genitive Curtiī); second declension
- a Roman nomen gentile, gens or "family name" famously held by:
- Marcus Curtius, a Roman mythological figure
Declension
Second declension.
| Case | Singular |
|---|---|
| nominative | Curtius |
| genitive | Curtiī |
| dative | Curtiō |
| accusative | Curtium |
| ablative | Curtiō |
| vocative | Curtie |
Derived terms
- Curtia
Adjective
Curtius (feminine Curtia, neuter Curtium); first/second declension
- of or pertaining to the gens Curtia.
Declension
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | Curtius | Curtia | Curtium | Curtiī | Curtiae | Curtia | |
| genitive | Curtiī | Curtiae | Curtiī | Curtiōrum | Curtiārum | Curtiōrum | |
| dative | Curtiō | Curtiō | Curtiīs | ||||
| accusative | Curtium | Curtiam | Curtium | Curtiōs | Curtiās | Curtia | |
| ablative | Curtiō | Curtiā | Curtiō | Curtiīs | |||
| vocative | Curtie | Curtia | Curtium | Curtiī | Curtiae | Curtia | |
References
- Curtius in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- Curtius in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.