انثناء
Arabic
Noun
اِنْثِنَاء • (inṯināʾ) m
- verbal noun of اِنْثَنَى (inṯanā) (form VII)
Declension
Declension of noun اِنْثِنَاء (inṯināʾ)
| Singular | basic singular triptote | ||
|---|---|---|---|
| Indefinite | Definite | Construct | |
| Informal | اِنْثِنَاء inṯināʾ |
الِانْثِنَاء al-inṯināʾ |
اِنْثِنَاء inṯināʾ |
| Nominative | اِنْثِنَاءٌ inṯināʾun |
الِانْثِنَاءُ al-inṯināʾu |
اِنْثِنَاءُ inṯināʾu |
| Accusative | اِنْثِنَاءً inṯināʾan |
الِانْثِنَاءَ al-inṯināʾa |
اِنْثِنَاءَ inṯināʾa |
| Genitive | اِنْثِنَاءٍ inṯināʾin |
الِانْثِنَاءِ al-inṯināʾi |
اِنْثِنَاءِ inṯināʾi |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.