إذن
Arabic
Noun
إِذْن • (ʾiḏn) m (plural أُذُون (ʾuḏūn))
- verbal noun of أَذِنَ (ʾaḏina) (form I)
- permission, authorization
- (plural) postal money order
Declension
Declension of noun إِذْن (ʾiḏn)
| Singular | basic singular triptote | ||
|---|---|---|---|
| Indefinite | Definite | Construct | |
| Informal | إِذْن ʾiḏn |
الْإِذْن al-ʾiḏn |
إِذْن ʾiḏn |
| Nominative | إِذْنٌ ʾiḏnun |
الْإِذْنُ al-ʾiḏnu |
إِذْنُ ʾiḏnu |
| Accusative | إِذْنًا ʾiḏnan |
الْإِذْنَ al-ʾiḏna |
إِذْنَ ʾiḏna |
| Genitive | إِذْنٍ ʾiḏnin |
الْإِذْنِ al-ʾiḏni |
إِذْنِ ʾiḏni |
| Dual | Indefinite | Definite | Construct |
| Informal | إِذْنَيْن ʾiḏnayn |
الْإِذْنَيْن al-ʾiḏnayn |
إِذْنَيْ ʾiḏnay |
| Nominative | إِذْنَانِ ʾiḏnāni |
الْإِذْنَانِ al-ʾiḏnāni |
إِذْنَا ʾiḏnā |
| Accusative | إِذْنَيْنِ ʾiḏnayni |
الْإِذْنَيْنِ al-ʾiḏnayni |
إِذْنَيْ ʾiḏnay |
| Genitive | إِذْنَيْنِ ʾiḏnayni |
الْإِذْنَيْنِ al-ʾiḏnayni |
إِذْنَيْ ʾiḏnay |
| Plural | basic broken plural triptote | ||
| Indefinite | Definite | Construct | |
| Informal | أُذُون ʾuḏūn |
الْأُذُون al-ʾuḏūn |
أُذُون ʾuḏūn |
| Nominative | أُذُونٌ ʾuḏūnun |
الْأُذُونُ al-ʾuḏūnu |
أُذُونُ ʾuḏūnu |
| Accusative | أُذُونًا ʾuḏūnan |
الْأُذُونَ al-ʾuḏūna |
أُذُونَ ʾuḏūna |
| Genitive | أُذُونٍ ʾuḏūnin |
الْأُذُونِ al-ʾuḏūni |
أُذُونِ ʾuḏūni |
Adverb
إِذَنْ • (ʾiḏan)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.