врѣмѧ
Old Church Slavonic
Etymology
From Proto-Slavic *vermę. Cognate with Serbo-Croatian vrijéme/vréme.
Noun
врѣмѧ • (vrěmę) n
Declension
Declension of врѣмѧ (n-stem)
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | врѣмѧ vrěmę |
врѣменѣ, врѣмени vrěmeně, vrěmeni |
врѣмена vrěmena |
| Accusative | врѣмѧ vrěmę |
врѣменѣ, врѣмени vrěmeně, vrěmeni |
врѣмена vrěmena |
| Genitive | врѣмене vrěmene |
врѣменоу vrěmenu |
врѣменъ vrěmenŭ |
| Locative | врѣмене vrěmene |
врѣменоу vrěmenu |
врѣменьхъ vrěmenĭxŭ |
| Dative | врѣмени vrěmeni |
врѣменьма vrěmenĭma |
врѣменьмъ vrěmenĭmŭ |
| Instrumental | врѣменьмь vrěmenĭmĭ |
врѣменьма vrěmenĭma |
врѣменъі vrěmenŭi |
| Vocative | врѣмѧ vrěmę |
врѣменѣ, врѣмени vrěmeně, vrěmeni |
врѣмена vrěmena |
Descendants
- → Russian: вре́мя (vrémja)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.