φανερόω

Ancient Greek

Etymology

From φᾰνερός (phanerós, “visible”) +‎ -όω (-óō)

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /pʰa.ne.ró.ɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /pʰa.nɛˈro.o/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ɸa.neˈro.o/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /fa.neˈro.o/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /fa.neˈro.o/

Verb

φᾰνερόω • (phaneróō)

to make manifest
- 50 CE – 100 CE, The Gospel of John 7:4, (compare 2:11)
- New Testament, Second Epistle to the Corinthians 5:10
to make known or famous
- 60 BCE – 7 BCE, Dionysius of Halicarnassus, Roman Antiquities 10.37
1. (passive) to become so
  - 460 BCE – 420 BCE, Herodotus, Histories 6.122

Inflection

Present: φανερῶ, φανεροῦμαι

number		singular			dual		plural
present		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	φανερῶ/ φανερόω	φανεροῖς	φανεροῖ	φανεροῦτον	φανεροῦτον	φανεροῦμεν	φανεροῦτε	φανεροῦσῐ(ν)
	subjunctive	φανερῶ	φανεροῖς	φανεροῖ	φανερῶτον	φανερῶτον	φανερῶμεν	φανερῶτε	φανερῶσῐ(ν)
	optative	φανεροίην/ φανεροῖμῐ	φανεροίης/ φανεροῖς	φανεροίη/ φανεροῖ	φανεροίητον/ φανεροῖτον	φανεροιήτην/ φανεροίτην	φανεροίημεν/ φανεροῖμεν	φανεροίητε/ φανεροῖτε	φανεροίησᾰν/ φανεροῖεν
	imperative		φανέρου	φανερούτω	φανεροῦτον	φανερούτων		φανεροῦτε	φανερούντων
middle/ passive	indicative	φανεροῦμαι	φανεροῖ	φανεροῦται	φανεροῦσθον	φανεροῦσθον	φανερούμεθᾰ	φανεροῦσθε	φανεροῦνται
	subjunctive	φανερῶμαι	φανεροῖ	φανερῶται	φανερῶσθον	φανερῶσθον	φανερώμεθᾰ	φανερῶσθε	φανερῶνται
	optative	φανεροίμην	φανεροῖο	φανεροῖτο	φανεροῖσθον	φανεροίσθην	φανεροίμεθᾰ	φανεροῖσθε	φανεροῖντο
	imperative		φανεροῦ	φανερούσθω	φανεροῦσθον	φανερούσθων		φανεροῦσθε	φανερούσθων
		active				middle/passive
infinitive		φανεροῦν				φανεροῦσθαι
participle		φανερῶν, φανεροῦσᾰ, φανεροῦν				φανερούμενος, φανερουμένη, φανερούμενον

φανερόω

Ancient Greek

Etymology

Pronunciation

Verb

Inflection

Further reading