ανατολή

See also: ἀνατολή

Greek

Etymology

From Ancient Greek ἀνατολή (anatolḗ, “sunrise, place from where the sun rises, the east”), from ἀνατέλλω (anatéllō, “I rise”), from ἀνά (aná, “up”) + τέλλω (téllō, “I perform, accomplish, rise”).

Noun

ανατολή • (anatolí) f (plural ανατολές)

east, East

από την ανατολή ως την δύση ― apó tin anatolí os tin dýsi ― from east to west
sunrise, dawn

από την ανατολή ως την δύση ― apó tin anatolí os tin dýsi ― from sunrise to sunset
(the) Orient, (the) East

Declension

declension of ανατολή

	singular	plural
nominative	ανατολή •	ανατολές •
genitive	ανατολής •	ανατολών •
accusative	ανατολή •	ανατολές •
vocative	ανατολή •	ανατολές •

Synonyms

(dawn): αυγή f (avgí)
(dawn): χάραμα n (chárama)
(dawn, sunrise): χαραυγή f (charavgí)

(dawn): λυκαυγές (lykavgés, “dawn”)
(sunrise, beginning): ξημέρωμα n (ximéroma)

Coordinate terms

Appendix:Greek compass points

Related terms

ανατέλλω (anatéllo, “to rise”)
Ανατολία f (Anatolía, “Anatolia”)
ανατολίτικος (anatolítikos, “oriental”)
ανατολικά-βορειοανατολικά n pl (anatoliká-voreioanatoliká, “east-northeast”)
ανατολικά-νοτιοανατολικά n pl (anatoliká-notioanatoliká, “east-southeast”)
ανατολικά (anatoliká, “in the east”) (adverb)

Ανατολικός Ορθόδοξος (Anatolikós Orthódoxos, “Eastern Orthodox”)
ανατολικός (anatolikós, “eastern, easterly”)
βορειοανατολικά n pl (voreioanatoliká, “northeast”)
νοτιοανατολικά n pl (notioanatoliká, “southeast”)
προσανατολισμός (prosanatolismós, “orientation”)