ölüm

See also: olum and -olum

Turkish

Pronunciation

  • IPA(key): œˈlʏm
  • Hyphenation: ö‧lüm

Etymology 1

Noun

ölüm

  1. first-person singular possessive of ölü

Etymology 2

From Old Turkic ölüm.

Noun

ölüm (definite accusative ölümü, plural ölümler)

  1. death
Declension
Inflection
Nominative ölüm
Definite accusative ölümü
Singular Plural
Nominative ölüm ölümler
Definite accusative ölümü ölümleri
Dative ölüme ölümlere
Locative ölümde ölümlerde
Ablative ölümden ölümlerden
Genitive ölümün ölümlerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular ölümüm ölümlerim
2nd singular ölümün ölümlerin
3rd singular ölümü ölümleri
1st plural ölümümüz ölümlerimiz
2nd plural ölümünüz ölümleriniz
3rd plural ölümleri ölümleri
Predicative forms
Singular Plural
1st singular ölümüm ölümlerim
2nd singular ölümsün ölümlersin
3rd singular ölüm
ölümdür		 ölümler
ölümlerdir
1st plural ölümüz ölümleriz
2nd plural ölümsünüz ölümlersiniz
3rd plural ölümler ölümlerdir
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.