öğütücü

Turkish

Etymology

From Turkish öğüt(mek) + -ücü

Pronunciation

  • IPA(key): [ɶːytydʒy]
  • Hyphenation: ö‧ğü‧tü‧cü

Noun

öğütücü (definite accusative öğütücüyü, plural öğütücüler)

  1. shredder
    çöp öğütücüsü ― garbage shredder

Declension

Inflection
Nominative öğütücü
Definite accusative öğütücüyü
Singular Plural
Nominative öğütücü öğütücüler
Definite accusative öğütücüyü öğütücüleri
Dative öğütücüye öğütücülere
Locative öğütücüde öğütücülerde
Ablative öğütücüden öğütücülerden
Genitive öğütücünün öğütücülerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular öğütücüm öğütücülerim
2nd singular öğütücün öğütücülerin
3rd singular öğütücüsü öğütücüleri
1st plural öğütücümüz öğütücülerimiz
2nd plural öğütücünüz öğütücüleriniz
3rd plural öğütücüleri öğütücüleri
Predicative forms
Singular Plural
1st singular öğütücüyüm öğütücülerim
2nd singular öğütücüsün öğütücülersin
3rd singular öğütücü
öğütücüdür		 öğütücüler
öğütücülerdir
1st plural öğütücüyüz öğütücüleriz
2nd plural öğütücüsünüz öğütücülersiniz
3rd plural öğütücüler öğütücülerdir
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.